Jak podajemy szczepienie na półpasiec w nowej formie?
7 stycznia 2026 roku Komisja Europejska zatwierdziła nową postać preparatu Shingrix[1]. Do tej pory szczepionka na półpaśca od GlaxoSmithKline (GSK) funkcjonowała w formie dwóch oddzielnych fiolek:
- Liofilizowany antygen (wirusowe białko otoczkowe zwane glikoproteiną E) w proszku.
- Płynny adiuwant (AS01) czyli „wspomagacz” reakcji odpornościowej wywołanej przez antygen[2].
Wymagało to od personelu medycznego samodzielnego przygotowania zawiesiny do wstrzykiwań poprzez pobranie płynnego adiuwantu i wymieszanie go z proszkiem zawierającym antygen.
Nowe szczepienie na półpasiec ma formę ampułkostrzykawki z gotową zawiesiną, co znacznie upraszcza i usprawnia procedurę podania preparatu. Eliminuje też ryzyko błędów technicznych, a co za tym idzie – zmniejsza ryzyko działań niepożądanych.
Czy schemat szczepienia na półpaśca uległ zmianie?
Chociaż forma podania uległa nieznacznej zmianie, to schemat pozostaje ten sam. Szczepionka na półpaśca jest podawana w dwóch dawkach, z zachowaniem 2 miesięcy odstępu pomiędzy wstrzyknięciami. Dostępny jest też cykl elastyczny, podczas którego drugą dawkę można podać po 2-6 miesiącach.
Więcej informacji o sposobie podania preparatu oraz o chorobie, której zapobiega, można znaleźć we wpisie: szczepienie na półpasiec.
Kto powinien zaszczepić się przeciw półpaścowi?
W komunikacie prasowym GSK czytamy, że każdego roku półpasiec dotyka około 1,7 miliona Europejczyków. Ryzyko zakażenia wzrasta wraz z wiekiem i spadkiem odporności, dlatego główną grupą docelową szczepień są osoby po 50. roku życia. U dorosłych immunizacja jest zasadna w następujących przypadkach:
- nosicielstwo HIV,
- nowotwór złośliwy,
- przebyty przeszczep,
- terapia immunosupresyjna,
- choroba przewlekła (np. autoimmunologiczna).
Szczepienie na półpasiec dla seniorów jest dostępne od 2018 roku, a rozszerzenie wskazań o dorosłych z grup ryzyka nastąpiło w 2 lata później, w 2020 roku. Gdzie można je wykonać i ile to kosztuje?